Γνωρίζετε αυτό το έργο. Η ημερομηνία σας είναι λάθος.
Κοιτάζω αυτή τη画布 (canvas) όλη την ενήλικη ζωή μου και, μέχρι πρόσφατα, με μια αμηχανία, θα σας έλεγα ακριβώς αυτό που σας λέει ο καθένας. Μια γυναίκα με γυμνό στήθος, τρικολόρ σημαία, μασκετούνα, ένα σωρό σώματα κάτω από τα πόδια της, ένα αγόρι από κάθε πλευρά της να κουνά πυροβόλα σαν να κάνει audition για μια ταινία πολέμου. Έχει κολλήσει σε εξώφυλλα άλμπουμων, έχει εκτυπωθεί σε ευρωνομίσματα, έχει εκτυπωθεί με σιλκ-screen σε μπλουζάκια μιας γενιάς του Rock και έχει ανατυπωθεί στο αφίσα για σχεδόν κάθε θεατρική παραγωγή των Les Misérables που έχει πραγματοποιηθεί ποτέ.
Ρωτήστε τους περισσότερους ανθρώπους τι πραγματικά απεικονίζει και θα λάβετε μία από δύο απαντήσεις. Και οι δύο είναι λάθος. Κι εγώ προσωπικά έδωσα μία από αυτές, για χρόνια, φωναχτά, σε ανθρώπους που ήταν πολύ ευγενικοί για να με διορθώσουν.
Απάντηση ένα: «Η Γαλλική Επανάσταση». Απάντηση δύο: «αυτές είναι οι μπαρίκαδες από τα Les Mis». Κανένα από τα δύο. Πρόκειται για ένα συγκεκριμένο γεγονός, διάρκειας τριών ημερών, που συνέβη στο Παρίσι το καλοκαίρι του 1830 — ολόκληρα σαράντα ένα χρόνια μετά το 1789, και ακριβώς δύο χρόνια πριν από την εξέγερση που ο Victor Hugo περιέγραψε στο μυθιστόρημά του. Ταξινομείτε λάθος αυτό το έργο όλο αυτό το διάστημα, και έτσι κι εγώ.
Η καθιερωμένη πεποίθηση και γιατί είναι τόσο εύκολο να γίνει αυτό το λάθος
Ορίστε γιατί όλοι κάνουν αυτό το λάθος, και δεν πρόκειται για η मूर्τυτητα — ούτε και δική μου. Η γαλλική ιστορία σας προσφέρει τρεις ξεχωριστές παρισιές εξεγέρσεις μέσα σε περίπου σαράντα χρόνια και περιμένει να τις κρατάτε ξεχωριστές χωρίς να έχετε ένα φύλλο βαθμολογίας, όπως το αμερικανικό ποδό "football" περιμένει να θυμάστε ποιος από τους τρεις άνδρες με το όνομα Smith ανήκει σε κάθε ομάδα.
1789 είναι το έτος που όλοι μαθαίνουν στο σχολείο: η Μπαστίλη, η γιλοτίνα, το τέλος της μοναρχίας ολοκληρωτικά, ο Τρόμος. Είναι το μεγάλο γεγονός, αυτό που έχει τη δική του μίνι σειρά στη μνήμη σας. Είναι επίσης αυτό που ο Delacroix δεν οpainting — γεννήθηκε το 1798, εννέα χρόνια μετά την ολοκλήρωσή του. Χάθηκε από όλο το γεγονός όπως εσείς χάσατε τη δίσκο.
1832 είναι αυτό που η ποπ κουλτούρα έχει πραγματικά εμφυτεύσει στο μυαλό σας, χωρίς να καταλάβετε την αλλαγή: οι μπαρίκαδες των Les Misérables του Victor Hugo, με την κορύφωσή της να σκηνοθετείται κατά τη διάρκεια μιας πραγματικής, αποτυχημένης, διημεριδικής επαναστατικής εξέγερσης που είναι γνωστή ως Εξέγερση του Ιουνίου. Κάθε αφίσα θεάτρου, κάθε στατικό πλάνο από ταινία, κάθε εμπορικό είδωλο "επίθεση στις μπαρίκαδες" για αυτό το musical κάνει την ίδια προσπάθεια — αναζητώντας εικόνες που μοιάζουν με το έργο του Delacroix, επειδή οι γενιές σκηνογράφων είχαν σαφώς αυτό το κάναβα να κυκλοφορεί στις σκέψεις τους, παρόλο που το μυθιστόρημα διαδραματίζεται δύο χρόνια μετά την ολοκλήρωση του πίνακα.
Σπασμένο στη μέση, αναλαμβάνοντας την πραγματική δουλειά, χωρίς λάμψη και χωρίς όνομα, είναι το 1830. Κανείς δεν το τυπώνει σε μπλουζάκι. Είναι αυτό για το οποίο πραγματικά αφορά αυτός ο πίνακας.
Αποκρυπτογραφήστε τις ημερομηνίες, μία προς μία
Τρεις εξεγέρσεις. Σີ່ντα τέσσερα χρόνια μεταξύ της πρώτης και της τελευταίας. Μόνο μία από αυτές βρίσκεται σε αυτό το κάναβλο. Κοιτάξτε τον πίνακα σαν μενού, όχι σαν διάλεξη.
| Σହχέλιο | Πότε | Τι συνέβη στην πραγματικότητα | Βρίσκεται σε αυτό το έργο; |
|---|---|---|---|
| Η Γαλλική Επανάσταση | 1789 | Επίθεση στη Βαστίλη, πτώση της απόλυτης μοναρχίας, η Τρόμος (La Terreur) | Όχι. Ο Delacroix δεν είχε γεννηθεί μέχρι το 1798. |
| Η Ιουλιαńska Επανάσταση — "Les Trois Glorieuses" | 27–29 Ιουλίου 1830 | Ο Βασιλιάς Κάρολος X εξέδωσε διατάξεις που κατέστρεψαν την ελευθερία του τύπου και τα δικαιώματα ψήφου· οι Παριζιάνοι dựngωσαν barricades για τρεις ημέρες· ο Κάρολος X α abdicated στις 2 Αυγούστου· ο πιο φιλελεύθερος Λουδοβίκος Φίλιππος πήρε τον θρόνο | Ναι. Αυτή είναι. |
| Η Εξέγερση του Ιουνίου | 5–6 Ιουνίου 1832 | Μια επαναστατική κίνηση των δημοκρατικών, πυροδοτημένη από την κηδεία ενός δημοφιλούς στρατηγού, καταδιωγμένη εντός δύο ημερών από μια δύναμη περίπου 60.000 στρατιωτών και φρουρών της Εθνικής Φρουράς κατά περίπου 3.000 επαναστατών. Βάση για την κορύφωση των Les Misérables του Victor Hugo (1862) | Όχι. Συνέβη δύο χρόνια αφού ο Delacroix ολοκλήρωσε τη ζωγραφική. |
Τώρα κοιτάξτε την ίδια τη γυναίκα με αυτή τη χρονολογία στο μυαλό σας. Κρατά την γαλλική Τρικολόρ — τη σημαία που είχε μόλις αποκατασταθεί τη στιγμή που οι παλιές διατάξεις έγερναν σκισμένες — και ένα μουσκέτο με προσαρτημένο σαχάνι, όπλο πεζικού, όχι ένα συμβολικό σκηνικό για μια τάξη ζωγραφικής. Δίπλα της, ένα αγόρι κρατά δύο πιστόλια σαν να είναι έντεκα και αθάνατο· ένα δεύτερο, νεότερο σχήμα σκύβει με ένα σπαθί σχεδόν πολύ μεγάλο για αυτό. Αυτοί δεν είναι επαναστάτες μιας ιστορικής περιόδου που βγήκαν από την αποθήκη. Ο Delacroix ζωγράφιζε ένα γεγονός που είχε συμβεί, συγκεκριμένα, ημέρες πριν πιάσει το πινέλο — οι μάχες τελείωσαν στις 29 Ιουλίου 1830, και η εικόνα ήταν ουσιαστικά σε εξέλιξη εντός της ίδιας χρονιάς.
Αυτό δεν είναι καλλιτεχνική άδεια που επιστρέφει τέσσερα δεκαετία πίσω για ατμόσφαιρα, όπως ένας σκηνοθέτης αναζητά τη σεπία απόχρωση. Αυτό είναι ένας ζωγράφος που ανταποκρίνεται σε breaking news.
Η πραγματική ιστορία: το αγόρασαν και μετά τους προйέκυψε τρόμος για αυτό
Αυτό είναι το κομμάτι που κάθε αφίσα αναπαραγωγής παραλείπει, και είναι το καλύτερο μέρος.
Η νέα κυβέρνηση —το καθεστώς του Λουί-Φilippού, το ίδιο αυτό που είχε εγκαθιδρύσει αυτή η επανάσταση— αγόρασε το έργο το 1831. Το σχέδιο ήταν να κρεαστεί στην αίθουσα του θρόνου του Palais du Luxembourg, ως μια μόνιμη υπενθύμιση του ακριβώς πώς ο «Βασιλιάς των Πολιτών» είχε αποκτήσει το στέμμα του. Φιλόδοξο. Επίσης, αποδείχθηκε, μια terrible ιδέα.
Το κρέμασαν. Μετά όμως το έβγαλαν αμέσως πίσω.
Ένα έργο που απεικονίζει κοινούς Παριζιάνους, όπλους, να βαδίζουν πάνω στα σώματα των νεκρών, πίσω από μια γυμνόσωμη αλληγορική φιγούρα —παραγγειλεμένο από την κυβέρνηση που βοήθησε να εγκατασταθεί— αποδείχθηκε πολύ επικίνδυνο για έκθεση. Μια εικόνα φτιαγμένη για να γιορτάσει την νομιμότητα της Ιουλιανής Μοναρχίας, κατέληξε αντίθετα να διαβάζεται ως μια ανοιχτή πρόσκληση να επαναληφθεί όλη η διαδικασία. Φανταστείτε να προσλαμβάνετε μια μπάντα για να παίξει στην αναβληθώτη σας και να συνειδητοποιείτε στη μέση της εμφάνιση ότι το τραγούδι στην πραγματικότητα αφορά την ανατροπή σας. Έτσι, το έργο κατέβηκε και επέστρεψε στον Delacroix.
Ε reappeared σύντομα, κατά την επανάσταση του 1848 —φυσικά και έγινε, καθώς αυτό ακριβώς ήταν το κοινό για το οποίο δημιουργήθηκε αυτό το έργο— και στη συνέχεια επέστρεψε σε αποθήκη υπό τον Ναπολέοντα Γ', ο οποίος είχε ακόμη λιγότερη ανάγκη για πίνακες που ενθαρρύνουν τους Παριζιάνους να φτιάχνουν barricades. Δεν μπήκε στην μόνιμη συλλογή του Louvre μέχρι το 1874, έντεκα χρόνια μετά τον θάνατο του ίδιου του Delacroix, όταν η Τρίτη Δημοκρατία αποφάσισε τελικά ότι το έργο του Delacroix για την επαναστατική ατίθεια ήταν ασφαλές να χαρακτηριστεί εθνικός θησαυρός αντί για εθνική απειλή.
Διαβάστε ξανά αυτή τη χρονολογία. Αυτός ο καμβάς πέρασε περίπου σαρδάντα χρόνια πολύ «πολιτικά ζωντανός» για να κρεμαστεί σε έναν τοίχο. Αυτό δεν είναι μια παρατήρηση στο περιθώριο. Αυτό είναι το πραγματικό μέτρο της ακρίβειας με την οποία ο Delacroix είχε αποτυπώσει αυτό που ζωγράφιζε.
Τρία πράγματα που μουρμουρίζετε στον εαυτό σας αυτή τη στιγμή
«Περίμενε — λοιπόν αυτό δεν είναι το πίνακα της Γαλλικής Επανάστασης;»
Όχι. Απεικονίζει την Επανάσταση του Ιουλίου του 1830 — τρεις ημέρες στα τέλη Ιουλίου που ανάγκασαν τον Βασιλιά Κάρολο X να αποδοθεί και τον αντικατέστησαν με τον Λουίζ-Φίλιππο. Η Γαλλική Επανάσταση που φαντάζονται οι περισσότεροι άνθρωποι συνέβη το 1789, σαράντα ένα χρόνια νωρίτερα, και ο Delacroix δεν είχε γεννηθεί καν όταν αυτή συνέβη. Η σύγχυση είναι κατανοητή — η φράση «Γαλλική Επανάσταση» χρησιμοποιείται με αloose τρόπο για οποιαδήποτε γαλλική εξέγερση που περιλαμβάνει μια σημαία, όπως η λέξη «Kleenex» χρησιμοποιείται για οποιοδήποτε χαρ tisu — αλλά το 178ξ και το 1830 ανήκουν σε διαφορετικούς αιώνες με διαφορετική πολιτική, διαφορετικούς βασιλείς και διαφορετικά αποτελέσματα.
«Τότε δεν είναι αυτός ο πίνακας από τα Les Misérables;»
Κοντά, και αυτό είναι το πιο αθέμιτο μπέρδεμα, αυτό που με ξεγελάσαν. Τα Les Misérables διαδραματίζονται γύρω στην Εξέγερση του Ιουνίου του 1832 — μια πραγματική αλλά πολύ μικρότερη και γρήγορα καταπιεσμένη εξέγερση, δύο χρόνια μετά την ολοκλήρωση αυτού του πίνακα, και αυτή για την οποία έγραψε στην πραγματικότητα ο Victor Hugo. Οι θεατρικές και κινηματογραφικές παραγωγές αφιερώνουν δεκαετίες προσπαθώντας να αναπαραστήσουν εικόνες που αντηχούν τη σύνθεση του Delacroix, επειδή είναι η εικόνα στην οποία βασίζεται η νοητική βιβλιοθήκη όλων για τις « barricades» — που είναι ακριβώς ο τρόπος με τον οποίο ένας πίνακας μιας εξέγερσης έγινε σιωπηλά το οπτικό σύμβολο μιας άλλης.
«Γιατί η γυναίκα έχει γυμνά στήθη αν αυτό είναι ένα σοβαρό ιστορικό γεγονός;»
Επειδή δεν είναι ιστορική προσωπικότητα — είναι μια αλλογόνοια, μια ενσώματη απόδοση της Ελευθερίας ίδιας, σύμφωνα με την μακροχρόνια καλλιτεχνική συμβάση όπου μια αφηρημένη ιδέα παίρνει το σώμα μιας κλασικής γυναικείας φιγούρας ελαφρώς δερματωμένης, για να υποδηλώσει ότι αντιπροσωπεύει κάτι μεγαλύτερο από οποιοδήποτε άτομο στο πλήθος. Όλοι οι υπόλοιποι στον πίνακα είναι συγκεκριμένοι, σύγχρονοι, ενδεδυμένοι Παριζιάνοι του 1830· εκείνη είναι η μοναδική φιγούρα που δεν προορίζεται κυριολεκτικά να στεκόταν σε εκείνο το οδόφραγμα — εκείνη είναι η ιδέα για την οποία χτιζόταν το οδόφραγμα.
Ο μυθιστοριογράφος οφείλει στον ζωγράφο μια υποσημείωση
Κάθε δελτίο εισιτηρίου, κάθε τσάντα υφάσματος, κάθε αφίσα σκηνής για ένα μουσικό έργο για το 1832 που επιχειρεί να φτάσει σε αυτή ακριβώς τη σύνθεση, δανείζεται, είτε το συνειδητοποιούν όσοι εμπλέκονται είτε όχι, την οπτική αυθεντία ενός πίνακα για το 1830 — δημιουργημένου από έναν άνθρωπο που καταγράφει μια εξέγερση που μόλις είχε δει να συμβαίνει, σε ένα έργο τόσο ακριβές στην πολιτική του επικινδυνότητα, που η κυβέρνηση που το αγόρασε δεν μπορούσε να αντέξει να το κοιτάζει για τους επόμενους τέσσερις δεκαετίες.
Την επόμενη φορά που θα εμφανιστεί η αφίσα για το μουσικό έργο, μπορείτε να είστε εκείνος που θα πει: λάθος barricade, σωστό ένστικτο.
Σχετικά στο Most-Famous-Paintings.com
- Θέλετε να το έχετε στον δικό σας τοίχο αντί για μια σελίδα σε ένα βιβλίο; Πωλούμε μια χειροποίητη αναπαραγωγή της Ελευθερίας οδηγώντας τον λαό — γεμάτο δράμα, χωρίς να χρειάζεται κάποια διάλεξη.
- Ο Delacroix δεν ζωγράφισε μόνο επαναστάσεις — περιήγηθείτε στο ολόκληρο τον κατάλογό του στο Most-Famous-Paintings.com και δείτε πόσο διαφορετικά χειρίστηκε ένα ήσυχο αυτοφωτογράφισμα σε σχέση με ένα οχυρωμένο οδόφραγμα.
- Το κάναβα εκτίθεται σήμερα στο Louvre, το οποίο είναι στην πραγματικότητα η μόνη διεύθυνση που είχε ποτέ νόημα για αυτό.
- Αν αυτό το είδος της ιστορίας μέσα από τη ζωγραφική σας ενθουσίασε, έχουμε γράψει μια πιο εκτενή μελέτη για το πώς οι καλλιτέχνες καταγράφουν τις μεγαλύτερες επαναστάσεις της ιστορίας.
- Αν αναρωτιέστε τι άλλο συνέβαινε στη Γαλλική Ρομαντική ζωγραφική γύρω από την ίδια δεκαετία; Ξεκινήστε με την προσέγγιση του Paul Huet για τον Γαλλικό Ρομαντισμό.
Πηγές
- Wikipedia, Η Ελευθερία οδηγώντας τον λαό
- Britannica, Η Ελευθερία οδηγώντας τον λαό
- Smarthistory, Eugène Delacroix, Η Ελευθερία οδηγώντας τον λαό
- Paris to Versailles, "Η Ελευθερία οδηγώντας τον λαό: Σημασία, Ιστορία και Κρυφές Λεπτομέρειες"
- Wikipedia, Επανάσταση του Ιουνίου
- The Collector, "Επανάσταση του Ιουνίου: Η εξέγερση που ενέπνευσε τα Αβέσηρα"
