თამამი სიწმინტის რადიკალობა (10)

კაზიმირ მალევიჩის *თამამი სიწმინტის რადიკალობა (10)*, 1915 წელს შექმნილი, არ არის მხოლოდ შეღებული მართკუთაყვანილების წყობა; ეს არის განცხადება – ვიზუალური პროგრამა, რომელიც ახალი ხელოვნების ენის დაბადებას გამოაცხადებს. იმ ეპოქაში, როდესაც წარმოდგენული ხელოვნება ცდილობდა გარემოსภายนkowej ასახვისას დაუცრუვაკეთდეს, მალევიჩმა შეგნებულად შეაუმცირა ბანალური ფერმენტების ოდენობა – სუფთა გეომეტრიული ფორმები და ფერი. ეს საკმაოდ მარტივი კომპოზიცია – შავი, ლურჯი და সবুজ მართკუთაყვანილებები, რომლებიც ერთმანეთის მიყოლებით განლაგებულია, ასახავს თამამი სიწმინტისหลัก princípios-ს, მოძრაობას, რომელიც მან შექმნა, თავისთავად, რომელიც ცდილობდა გათავისუფლოს ხელოვნება ნებისმიერი ვალდებულებისაგან საგნების ან სცენების გამონახვისთვის. ამასთან, *თამამი სიწმინტის რადიკალობა (10)* მოუზიდავს შეაქვს ხაზგასმული გრძნობები, უარყოფით წარმოსახვით, შეხვედრას აძლევს მხედველობისთვის ბაზის ელემენტებს, რომლებიც სხედან ჩვენს მხედველობისთვის.

რევოლუცია, რომელიც დაიძრა სიმაგრედან

თამამი სიწმინტის რადიკალობას (10)-ის გასაცნობად, აუცილებელია ადრინდელი XX საუკუნის რუსეთის ხელოვნების მოძრაობის გააზრება. მალევიჩის გზა დაიწყო შესწავლიდან იმპრესიონიზმისა და სიმბოლიზმის, მაგრამ ის სწრაფად უკმაყოფილდა მათი შეზღუდვებით. 1912 წელს პარიზში ჩასვლით, იგი გაეცნობა დასავლეთევროპის მოწინავე მოძრაობებს, მაგრამ გადაწყinouა შეექმნა თავისი რუსული გზა. ამ ხელოვნების განვითარების đỉnhสุด điểmმა შექმნა თამამი სიწმინტის მოძრაობა, რომელიც გამოაცხადა საჯაროდ პირველად “0,10” გამოფენაზე петроградში (დღეს სთ. პეტერბურგი) 1915 წლის դեկտեմբերին. ეს გამოფენა გახდა ისტორიული გადამწყვეტი მომენტი, სადაც წარகாşıა ნიმუშები, რომლებიც უარს იტყნას ნებისმიერიობრივი წარმოსახვის ნებისმიერ ასახვაზე. *თამამი სიწმინტის რადიკალობა (10)*, მალევიჩის ახლა-საყოველთაოდ ცნობილი *შავი კვადრატთან* ერთად, σηματοδότησε სრული დახრა წარსულის და მიღება იმისა, რაც მან "ნონ-ობიექტური" ხელოვნება - ხელოვნება, რომელიც შეზღუდულია მხოლოდ გრძნობების და ფორმების განსახვადობით. ამ გამოფენის კონტექსტი არის გადამწყვეტი; ეს იყო დიდი xã hội და პოლიტიკური არასტაბილურობის პერიოდი რუსეთში, და მალევიჩმა თამამი სიწმინტის მიზნად ჩათ määდა შეაფასა ახალი სულიერი რეალობა, რომელიც თავისუფალი იყო ძველ მსოფლიოს შეზღუდვებიდან.

ფერების, ფორმებისა და გრძნობების მოძიება

თამამი სიწმინტის რადიკალობაში (10)-ის არჩევანი ფერებს არის სრულიად შემთხვევითი. შავი მართკუთაყვანილება არის კომპოზიციის ძირითადი ნაწილი, რომელიც მალევიჩისთვის წარმოადგენდა უდიდეს ცარიანებას – ის điểm, რომლიდანაც ყველაფერი იქმნება. ეს ეწინააღმდეგება ფერფლებს ლურჯ და সবুজ, რომლებიც gợiävät vô tậnის სივრცისა და სულიერი năng lượngის cảm xúc. ამ ფერებს არ უნდა ჰქონდეს დეტალური აღება; ისინი განიცდიან პირდაპირ, იწვევს გრძნობების phản ứngები, რომლებიც არ არის დაკავშირებული bất kỳ recognizable বিষয়বস্তুში. წყვილი - ხაზოვანი განახლება ფორმებით - იქმნება დინამიური ტensão, რომელიც მოუზიდავს თვალს გადახვევას ფართოფერფლზე და विचსწრებას ურთიერთობების შესახებ ფერს და ფორმას შორის. მალევიჩმა გამოიყენა ზუსტი ტექნიკა, შეappliquer ფერს რამდენჯერმე, რომ მიაღწიოს ნაზი, თითქმის მინა- semelhante ზედაპირი, რომელიც ამაყობს ფერების სისუფთავეს. ეს ზუსტება nhấn mạnh მისი დაფინანსების მისცემას შექმნოდა ხელოვნება, რომელიც ერთდროულად არის ინტელექუალურად გამძლე და cảm xúcად განხორციელებული.

მემკვიდრეობა

თამამი სიწმინტის რადიკალობის (10)-ის გავლენა გადასცეს თავისი ისტორიული მომენტისთვის. ეს დააფუძნო მრავალი შემდგომი მოძრაობები, რომლებიც გავლენას ახდენდნენ ხელოვანებს სხვადასხვაสาขา - მხატვრობა, ქளிპება, არქიტექტურა და დიზაინი. მალევიჩის იდეები "ნონ-ობიექტური" ხელოვნებაზე tiếp tục resonate hiện đại nghệ thuật với các nghệ sĩ, những người tìm cách khám phá các yếu tố cơ bản của ngôn ngữ hình ảnh. კრებულების და ინტერიერის დიზაინერებისთვის, *თამამი სიწმინტის რადიკალობის (10)-ის* გამოსახულება უფრო მეტია ვიდრე მხოლოდ ესთეტიკური δήλωση; ეს არის ხელოვნების ინოვაციის და სისუფთავე ფორმის აღნიშვნა. მისი მინიმალიზმი შესაფერისია ნათელი ინტერიერებისთვის, რომელიცเพิ่มขึ้น ინტელექტუალური სიღრმისა და მარცხვ სილამაზეს bất kỳ χώροში. ნახატის გამუდρευადი მიდείηση βρίσκεται στην ικανότητά του να υπερβαίνει πολιτιστικές ορίσματα και να μιλά απευθείας στον ανθρώπινο εμπειρία - αυτό είναι μια μαρτυρία της οραματικής ευφυΐας του Μαλεβίτς και της ακλόνητης πεποίθησης του για τη δύναμη της αφηρημένης τέχνης.