ავინიონის გოგოებიპაბლო პიკასო · 1907

თანამედროვეობის დამსკრევი სარკე

პაბლო პიკასოს 1907 წლის შედევრის, Les Demoiselles d'Avignon-ის წინაშე დგომა ნიშნავს იმ ზუსტი მომენტის მოწმედ ყოფნას, როდესაც დასავლური ხელოვნების ტრაექტორია შეუქცევადად შეიცვალა. ეს არ არის მხოლოდ ნახატი; ეს არის ფორმების აფეთქება, რომელმაც საუკუნეების აკადემიური ტრაბედი დაშალა. თავის არსში, ნამუშევარი წარმოადგენს ხუთ შიშველ ქალს, თუმცა ისინი შორს არიან კლასიკური რენესანსული კომპოზიციებისთვის დამახასიათებელი იდეალიზებული, რბილი კონტურების ფიგურებისგან. პიკასო ნაცვლად ამისა, გვიჩვენებს კონფრონტაციულ, დაკბილულ რეალობას. ფიგურები იმყოფებიან სივრცეში, სადაც სხეულებსა და ფონს შორის არსებული საზღვრები მჭრელი კუთხეებისა და დანაწევრებული სიბრტყეების რიტმულ ცეკვაში ილევა. გამომცდელი კოლექციონერისა თუ ავანგარდის ესთეტიკის მოყვარულისთვის, ეს ნამუშევარი წარმოადგენს პროტო-კუბიზმის პირველყოფილ, შეუზღუდავ ენერგიას და გვთავაზობს ვიზუალურ გამოცდილებას, რომელიც ერთდროულად შემაშფოთებელიცაა და მომხიბვლელიც.

აქ გამოყენებული ტექნიკა არ არის სხვა არაფერი, თუ არა რევოლუციური. წრფივი პერსპექტივის მიერ შექმნილი სიღრმის ილუზიისგან განდგომით, პიკასო იყენებს დამრგვალებულ, მრავალგანზომილებიან მიდგომას. იგი ადამიანურ ფორმას გეომეტრიულ კომპონენტებად ჭრის — სფეროებად, ტრიგონებად და არარეგულარულ მრავალკუთხედრებად — რაც ქმნის მოძრაობის შეგრძნებას, რომელიც ერთდროულად სტატიკურიცაა და კინეტიკურიც. ფერთა პალიტრა არის ვიცერალური დიალოგი სითბოსა და სიცივის შორის; მზეზე გაუნათლებელი ოქრისფერი, ხორცისფერი ვარდისფერი და ცეცხლოვანი ნარინჯისფერი ეჯახება ღრმა, ჩრდილოვან ლურჯსა და მწვანეს. კონტრასტული ტონების ეს შეგნებული გამოყენება ტილოს ტაქტილურ, თითქმის სკულპტურულ თვისებას სძენს, სადაც საღებავის სქელი ფენა ქმნის უხეშ, პირველყოფილ ტექსტურას, რომელიც თვალს თითოეულ დანაწევრ კიდესთან გაჩერებისკენ მოუწოდებს.

პრიმიტივიზმის ექო და კულტურული სინთეზი

ფორმალური ინოვაციების მიღმა, ეს ნახატი წარმოადგენს პიკასოს ფსიქოლოგიური და კულტურული მოგზაურობის ღრმა ისტორიულ დოკუმენტს. ამ პერიოდში, აფრიკულ და იბერიულ ხელოვნებასთან მისი შეხება საფუძვლიანად შეცვალა მისი ვიზუალური ენობა. მარჯვენა მხარეს მდებარე ფიგურების სახეები, რომლებიც ხასიათდება ნიღბის მსგავსი დეფორმაციითა და გადაჭარბებული, ნუშისებრი თვალებით, აღძვრის აფრიკული სკულპტურის მძლავრ, რიტუალური ენერგიას. დასავლური ზეთოვანი ფერწერისა და არასავლური ესთეტიკური ტრადიციების ამ სინთეზმა პიკასოს საშუალება მისცა, შეეხო უფრო ღრმა, უფრო პირველყოფილ ემოციურ რესტრიტსს. მას აღარ აინტერესებდა მხოლოდ სიცოცხლის იმიტაცია; იგი ცდილობდა მისი ფარული, ხშირად ქაოტური არსის დაჭერას.

მათთვის, ვინც სურს ასეთი ძლიერი გამოხატულება თავის დაგეგმილ ინტერიერში მოახდინოს, Les Demoiselles d'Avignon შეუდარებელ ფოკუსურ წერტილს გვთავაზობს. ეს არის ნამუშევარი, რომელიც ითხოვს ყურადღებას და წარმოშობს დისკუსიას, აკავშირებს ისტორიულ მნიშვნელობასა და თანამედროვე სისწრაფეს შორის. იქნება ეს ნიმუში განთავსებული მინიმალისტურ თანამედროვე გალერეაში თუ მდიდარად ტექსტურირებულ სამუშაო kabinet-ში, ამ ნამუშევრის მაღალი ხარისხის რეპროდუქცია თან მოაქვს ამბოხების სული და XX საუკუნის დასაწყისის ინტელექტუალური სიღრმე. იგი რჩება ტრადიციის დარღვევისთვის საჭირო სიმამაცისა და დანაწევრებულ, კომპლექსურ და ახალში აღმოჩენილი მარადიული სილამაზის სიმბოლოდ.