სინფონია სინათლისა და ტილოს პუერტო-მადეროში
ბუენოს-アイრესის გულში, სადაც პუერტო-მადეროს თანამედროვე პულსაცია რიო-დე-ლა-პლატას მშვიდ სივრცეს ეხება, ღრმა ესთეტიკური სილამაზის სავანე დგას: ამალია ლაკროზე დე ფორტაბატის ხელოვნების კოლექცია. ეს არ არის მხოლოდ მუზეუმი, არამედ კონტინენტებსა და ეპოქებს შორის დაუგეგმავი, თუმცა საგულდაგულოდ შექმნილი დიალოგი. თავად არქიტექტურა, რაფაელ ვინიოლის სუნთქვაგამკვრეველი შედევრი, სტუმრის მოგზაურობაში მდუმარე პროტაგონისტის როლს ასრულებს. ბეტონის, ფოლადისა და მინის დახვეწილი თამასთით აგებული სტრუქტურა გარესამყაროს შიგნით იწვევს და გალერეებს ბუნებრივი სინათლით ავსებს, რომელიც ლეგენდარული ტილოების ზედაპირზე ცეკვავს. მუზეუმის ინოვაციური სახურავი, ალუმინის მოძრავი გადასაფარებებით, მისი დამფუძნებლის სულის ნამდვილ გამოხატულებას წარმოადგენს და ასახავს მის პოეტურ სურვილს, ერთდროულად დაჰქონოდა თვალი ხელოვნებასა და ვარსკვლავებს. გამორჩეული კოლექციონერისა თუ ინტერიერის დიზაინერისთვის ეს სივრცე არის მასტერკლასი იმისა, თუ როგორ შეუძლია არქიტექტურულმა გამჭვირვალობამ ამაღლოს ნახატის ემოციური რეზონანსი.
კოლექცია არის შეკრებილი ტაპესტრია, რომელიც ერთმანეთს ევროპული ტრადიციების დიდებულებასა და არგენტინული ხელოვნების ცოცხალ, სულიერ იდენტობასთან აკავშირებს. ამ დარბაზებში სიარული ნიშნავს შეუფერხებელ გადასვლას სალვადორ დალის სურეალისტური სიზმრებიდან და მარკ ჩაგალის ლირიკული აბსტრაქციებიდან ऑगस्ट როდენის ღრმა სკულპტურულ არსებობამდე. მუზეუმი თავს არიდებს ქრონოლოგიური ხაზების მშრალ სიმკაცრეს და ამის ნაცვლად, გლობალური მოძრაობების ურთიერთკავშირს წარმოაჩენს. შესაძლოა, საკუთარ თავს პიტერ ბრუგელ II-ის ენდი უორჰოლი და რობერტო მატა თამამი და ტრანსფორმაციული ენერგია. სტილების ამ შეგნებულმა შერწყმამ შექმნა მდიდარი, მრავალშრიანი ატმოსფერო, სადაც ძველი სამყაროს ისტორიული სიმძიმე ახლის ექსპერიმენტულ სულს შეხვდება.
თუმცა, „ფორტაბატის კოლექციის“ ნამდვილი გულისცემა არგენტინული სულისადმი მის ურყევ ერთგულებაში მდგომარეობს. მუზეუმი უპრედედენტო სცენას სთავაზობს იმ ოსტატებს, რომლებმაც ჩამოაყალიბეს ქვეყნის ვიზუალური ენა; ის გვთავაზობს სიღრმისეულ მოგზაურობას პამპასის უსასრულო პეიზაჟებსა და ადგილობრივი ცხოვრებით სავსე ქალაქურ სცენებში. სტუმრებს შეუძლიათ თვალი ადევნონ არგენტინული იდენტობის ევოლუციას ფერნანდო ფადერის გამაღელვებელ ნამუშევრებში, მარტინ მალჰაროს ატმოსფერულ ოსტატობაში და პრილიდიანო პუეირდონისა შემოქმედებაში არსებულ ისტორიულ სიღრმეში. ბენიტო კინკელა მარტინის ჩართულობა კოლექციას უხეშ, ინდუსტრიულ სილამაზეს მატებს და მაღალკონცეპტუალურ მოდერნიზმს ბუენოს-აირესის რეალურ ყოფიერებასთან აკავშირებს. სწორედ ეს ბალანსი — გლობალურისა და ლოკალურის, ეთერულისა და მიწისმიერის შეხამება — აქცევს მუზეუმს გამორჩეულ დანიშნულების ადგილად მათთვის, ვინც ეძებს ხელოვნებას, რომელიც როგორც ინტელექტს, ისე გულს ესაუბრება.
გალერეების მიღმა, ეს გამოცდილება სენსორული შთაბლიერების მთლიანობაა. მუზეუმი კულტურულ ოაზისს წარმოადგენს, სადაც ქალაქის სირბილესგან თავის დასაღწევად და მშვიდი რეფლექსიისთვის შეგიძლიათ retreated. დროებითი გამოფენების ნახვის შემდეგ, რომლებიც ხშირად გამოწვევას უსვამს თანამედროვე პერსპექტივებს, სტუმრები ხშირად რჩებიან Café Croque Madame-ში , სადაც ხელოვნების სილამაზე საუბარსა და დასვენებასთან ერთად აგრძელებს რეზონანსს. ყველასთვის, ვინც აღფრთოვანებულია კულტურის ტრანსფორმაციული ძღლით, „ფორტაბატის კოლექცია“ ამალია ლაკროზე დე ფორტაბატის ხედვის დასტურია — ფილანთროპიის მემკვიდრეობა, რომელიც უზრუნველყოფს, რომ ხელოვნება დარჩეს ცოცხალი, სუნთქავი კავშირი ადამიანობასა და უსასრულობას შორის.
