თანამედროვე შემოქმედების სამყარო მინეაპოლისში: უოკერის ხელოვნების ცენტრი

უოკერის ხელოვნების ცენტრი, რომელიც მინეაპოლისის გულში მდებარეობს, თანამედროვე და მოგვიანავე ხელოვნების ძლევამოსილებას წარმოადგენს. მისი ისტორია 1940 წელს დაიწყო, თომას ბარლოუ უოკერის ხედვით – თავდაპირველად ეს იყო მცირე გალერეა მის სახლში, რომელიც მხატვრული გამოხატვის სიყვარულზე დაფუძნებულიყო. სწრაფად ევოლუციონირა ამერიკის ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან კულტურულ ინსტიტუტად – დინამიკურ სივრცედ, სადაც რევოლუციული გამოფენები ათწლეულების განმავლობაში შექმნილ მუდმივ კოლექციას ხვდება. უოკერი მხოლოდ შედევრი არ ინახავს, ის აქტიურად მონაწილეობს მხატვრულ დისკურსში, ხელს უწყობს ინოვაციებს კომისიების, რეზიდენციებისა და საინტერესო საზოგადოებრივი პროგრამების საშუალებით – ეს არის დიალოგისა და აღმოჩენის მიძღვნილიობა, რომელიც მის არსს განსაზღვრავს. უოკერის არქიტექტურული ისტორიაც მნიშვნელოვანია. ედვარდ ლარაბი ბარნესმა 1971 წელს შექმნა შენობა, რომელშიც ელეგანტური მოდერნიზმის და ფუნქციონალური დიზაინის უნიკალური სინთეზი წარმოადგენს. თამამად გამოშვერილი სახურავი – რომელიც უოკერის გამორჩეულ სილუეტს ქმნის – ფართო გალერეის სივრცეს ქმნის, ბუნებრივ შუქით განათებულს, რაც ვიზუალურ ეფექტს ზრდის და კონტემპლაციას უწყობს ხელს. კოლექციის ზრდასთან ერთად ცენტრმა გაფართოება მოითხოვა, რის გამოც 2005 წელს ჰერცოგ & დე მურონმა ტრანსფორმაციული პროექტი განახორციელა. მათ ახალი გალერეები, თანამედროვე თეატრი და გამორჩეული რესტორანი შექმნეს, ხოლო ბარნესის ორიგინალური სულის შენარჩუნება მოახერხეს – წარსულისა და აწმყოების ჰარმონიული ნაზავი, რომელიც უოკერის მარადივ ღირებულებებს ხაზიანს. უოკერის კოლექცია განსაცვიფრებელი მრავალფეროვნებით გამოირჩევა, მასზე 13 000-ზე მეტი ნაწარმოებია წარმოდგენილი კონტინენტებისა და ეპოქების მიხედვით. XX საუკუნის დასაწყისის ფოტოგრაფიიდან, რომელიც მომენტის გარდაუვალობას ასახავს, თანამედროვე მედია ხელოვნებამდე – რომელიც ციფრულ ლანდშაფტებს იკვლევს და ჩვეულებრივ აღქმას გამოწვევს. კოლექციაში რამდენიმე მხატვარი განსაკუთრებით გამორჩეულია, თითოეული უნიკალურად აფორმებს თანამედროვე ხელოვნების ისტორიას. ჩაკ კლოუზის მონუმენტური ავტოპორტრეტები, რომლებიც ზუსტი დეტალით არის შესრულებული და იდენტობისა და აღქმის თემებს ეხმიანება, დღესაც ამერიკული живописи-ს სიმბოლოდ რჩება. ფრანც მარკის “დიდი ლურჯი ცხენები” (“Die grossen blauen Pferde”), რომელიც სევდის გრძნობასთან ერთად შემაშფოთებელი სიმბოლიზმითაა გაჯერებული – ეს არის მარკის ნაწარმოებების ტესტამენტი, რომლებიც ემოციური გამოხატვის უნიკალურ უნარს წარმოადგენს. უოკერს ასევე აქვს ედვარდ ჰოპერის გამორჩეული ნამუშევრები, რომლებიც ქალაქის მარტოობის სურნელებას ასახავს და ამერიკული ცხოვრების არსს გამოხატავს; ენდი უორჰოლის პროვოკაციული პრინტები, როგორიცაა “16 ჯეკი” – ეს არის მედიის წარმომადგენლობისა და საზოგადოებრივი შფოთვის შესახებ გაბედატილი კომენტარი; ივ კლაინის სხეულის ჩაძირული მონოქრომული скульптуры-ები და ლურჯი ნამუშევრები – რომლებიც ფერის თეორიის საზღვრებს აფართოებენ და მხატვრულ გამოცდილებას უწყობს ხელს, რაც კლაინს კონცეფტუალური ხელოვნების პიონერად წარმოადგენს. უფრო ახლately, უოკერს თანამედროვე ხმებიც შეემატა, როგორიცაა კარას უოლკერის ინსტალაციები, რომლებიც რასისა და იდენტობის საკითხებს ეხმიანება; ტამ ვან ტრანი, რომელიც თი clays-სა და წყალმცენარეებს აერთიანებს მომხიბლავი აბსტრაქტული ფორმების შესაქმნელად; რეიმონდ საუნდერსი, რომლის პოლიტიკურად დამუხტული ასამბლაჟები ხელოვნებისა და წარმომადგენლობის ტრადიციულ შეხედულებებს გამოწვევს – ეს არის მხატვრული ექსპერიმენტისა და კრიტიკული ჩართულობის სულისკვეთება. უოკერის მუდმივი კოლექციის გარდა, ცენტრი დინამიკური გამოფენების პროგრამითაცაა ცნობილი – მისი მიზანი არის ინტელექტუალური სი curiosity-ის აღძვრა და ხელოვნების როლის შესახებ დიალოგის წახალყება ჩვენი სამყაროს გაგებაში. ყოველწლიურად მუზეუმი სერიას უმასპინძლებს დროებით გამოფენებს, რომლებიც დამკვიდრებული და ახალი მხატვრებს წარმოადგენს – მხატვრებს, რომლებიც ხელოვნების საზღვრებს აფართოებენ და ფიქრობდნენ. უოკერის მუდმივი commitment-ი performance art-ის მიმართ განსაკუთრებით აღსანიშნავია; ცენტრი დიდი ხნის განმავლობაში ამ სფეროში პიონერი იყო, მასპინძლობს ცეკვას, თეატრს, მუსიკასა და ზეპირ სიტყვის წარმოდგენებს – ღონისძიებებს, რომლებიც მინეაპოლისის კულტურულ ლანდშაფტს ამდიდარებს და მაყურებლებს მრავალ დონეზე მოიცავს.