Een Minimalistische Explosie van Kleur: Een Analyse van ‘28.5.66’

John Hoyland (1934-2011) staat bekend als een pionier binnen de Britse abstracte kunst, een kunstenaar wiens doeken resoneren met een gedurfde kleurgebruik en een diepe betrokkenheid bij het expressieve potentieel van oliepastel. Zijn parcours was niet één van directe erkenning; eerder werd het gevormd door een doelbewuste zoektocht naar kunsttaal, onderbroken door momenten van uitdaging en uiteindelijk, een overweldigende waardering. Geboren in Sheffield in 1934, groeide Hoyland op in een arbeidersgezin en kreeg hij zijn eerste kunstervaring binnen het junior kunstprogramma van Sheffield School of Art and Crafts, gevolgd door studie aan Sheffield College of Art en de Royal Academy Schools in Londen. Deze vroegste jaren waren gekenmerkt door figuratieve werken, maar een belangrijke verschuiving begon tijdens zijn opleiding aan de Royal Academy Schools waar Sir Charles Wheeler, voorzitter van de Royal Academy,สั่งde dat Hoyland’s schilderijen – allemaal abstracte kunst – werden verwijderd van de muren van de Diploma Galerij. Het was alleen de interventie van Peter Greenham (Tembureauvoorzitter) die het probleem oploste, toen hij hem eraan herinnerde dat Hoyland prachtige landschappen en figuurlijke schilderijen had gemaakt - bewijs dat hij “goed kon schilderen”. In 1953 reisde Hoyland voor het eerst naar het buitenland, waarbij hij met een vriend achterstallig reizen maakte naar Zuid Frankrijk. Na de koude omgeving van Sheffield was het een revelatie: “Voor mij was het als aankomst in Tahiti. Daar heerste nog steeds korting hier. Onderin waren allemaal bruine meisjes die zwommen en duikten, en al deze druiven. Hoyland bezocht opnieuw in 1957 met David Smith toen hij op de Royal Academy studeerde, en gaf zich over aan wat hij zelf beschouwde als “het Gauguin syndroom”, een levenslange liefde voor reizen en het zuiden. Zijn eerste solo expositie vond plaats bij de Marlborough New London Galerie in 1964 en zijn eerste museumshow bij de Whitechapel Art Gallery in 1967, gecureerd door Bryan Robertson. Tijdens de jaren zestig werd Hoyland’s werk gekenmerkt door eenvoudige vormen, hoogtemperatuur kleur en een vlak schilder oppervlakte. Hij exposeerde tijdens de jaren zestig en zeventig bij New York City met Robert Elkon Galerie en André Emmerich Galerie. Zijn werken zijn nauw verwant aan Post-Painterly Abstraction, Color Field painting en Lyrical Abstraction. Hoyland bekritiseerde het ‘abstract’ kunstlabel, waarbij hij zichzelf simpelweg beschouwde als ‘een schilder’. Toen hem gevraagd werd waarom hij het woord ‘abstractie’ niet leuk vond, antwoordde hij: “Het is gewoon te abstract een woord. Het slaat altijd geometrie aan bij mij, het denkt altijd rationeel na. Er zit geen geometrie, er zijn geen vierkanten in de natuur, geen echte rechte lijnen. Er zijn alleen de cirkel, het één echt krachtige vorm in de natuur waar ik steeds terug naar worden getrokken.” Deze schilderij, ‘28.5.66’, is een prachtige illustratie van deze stijl. Het werk presenteert een minimalistische abstracte compositie die wordt dominerend door rechthoeken en blokken kleur. Een eerste indruk is een gevoel van strenge eenvoud en geometrische precisie. De afbeelding bestaat uit drie verticale rechthoeken geplaatst centraal tegen een grote uniforme rode achtergrond. De centrale rechthoek is een gedempte grijsblauw tint, terwijl de rechter rechthoak een donker olijfgroen is. Deze rechthoeken zijn niet perfect uitgelijnd; er zit een kleine onregelmatigheid in hun plaatsing en randen, wat een subtiel element van imperfectie aan het rigide geometrische patroon voegt toe. De combinatie van warme rode achtergrond en koele tinten creëert een interessante dynamiek die de aandacht trekt en een gevoel van balans oproept. Hoyland’s techniek is rechttoe rechtaan: hij brengt solide blokken kleur aan binnen gedefinieerde rechthoeken, waarbij hij gebruik maakt van hoogtemperatuur kleur om een gevoel van ruimte en beweging te creëren. Een prachtige reproductie biedt een kans om deze stijlvolle kunstwerk te bewonderen en een stukje Britse kunstgeschiedenis mee naar huis te nemen.