Podziemne Chichu Art Museum
Chichu Art Museum to niezwykła konstrukcja, wzniesiona bezpośrednio w południowej części wyspy Naoshima w prefekturze Kagawa w Japonii. Położony pod adresem 3449-1 Naoshima obiekt spoczywa pod powierzchnią ziemi, co pozwoliło na zachowanie naturalnej topografii tego wyjątkowego obszaru. Muzeum zostało udostępnione publiczności 18 lipca 2004 roku jako projekt korporacji Benesse, a obecnie pozostaje pod administracją Fundacji Fukutake.
Zaprojektowane przez architekta Tadao Ando, muzeum zajmuje przestrzeń, w której granica między ziemią a otoczeniem stworzonym przez człowieka zostaje celowo zatarta. Podziemny charakter tego miejsca narzuca specyficzną relację z otaczającą naturą. Jest to cicha obecność na wyspie, wtopiona w teren, zamiast dominować nad nim. Takie usytuowanie sprawia, że architektura staje się integralną częścią południowego krajobrazu wyspy.
Architektura i filozofia projektowania
Konstrukcja ta w dużej mierze spoczywa pod krajobrazem Naoshimy, co ma na celu ograniczenie jej wizualnego wpływu na otaczającą scenerię. To podziemne usytuowanie tworzy niezwykłe poczucie przebywania wewnątrz samej ziemi, gdzie architektura zostaje ukształtowana przez obecność sztuki oraz nieustanny ruch światła. Geometryczne dziedzińce i precyzyjnie wycięte otwory pozwalają, aby naturalne światło przenikało do podziemnych galerii. Światło to nie jest statyczne; zmienia się ono w ciągu dnia, nieustannie modyfikując wygląd eksponatów w miarę jak słońce przesuwa się po nieboskłonie.
Projekt opiera się na subtelnej grze między betonem a światłem dziennym. Dzięki wykorzystaniu naturalnego oświetlenia, przestrzenie te stają się aktywnymi uczestnikami doświadczenia wizualnego. Światło zmienia percepcję pomieszczeń, sprawiając, że spotkanie ze sztuką nigdy nie jest takie samo z godziny na godzinę. Takie podejście w sposób harmonijny integruje budynek z topografią wyspy, pozwalając mu zachować cichą, pełną pokory obecność w otaczającym środowisku.
Stałe kolekcje sztuki
Fundamentem kolekcji jest obecność serii Water Lilies autorstwa Claude'a Moneta. Sala, w której znajdują się te płótna, została zaprojektowana z niezwykłą dbałością o ich wymiary oraz materię, tak aby architektura w pełni odpowiadała dziełom sztuki. Naturalne światło oświetla płótna, które zostały ustawione w sposób pozwalający na nieustanny dialog ze zmieniającym się niebem. Na zewnątrz, ogród Chichu stanowi botaniczną odpowiedź dla malarskich scen, oferując bogactwo około 150 gatunków roślin, 40 rodzajów drzew oraz niemal 200 odmian kwiatów.
Światło i przestrzeń są eksplorowane jeszcze głębiej poprzez stałe instalacje autorstwa Jamesa Turrella oraz Waltera De Marii. Twórczość Turrella koncentruje się na zmysłowej percepcji światła za pośrednictwem różnorodnych mediów, w tym neonów i diod LED, rzucając wyzwanie granicom przestrzeni wewnętrznej. Z kolei dzieło Waltera De Marii pt. Time/Timeless/No Time (2004) zajmuje dedykowaną mu przestrzeń, wykorzystując granit, mahoń oraz płatki złota, by wykreować unikalną, mistyczną atmosferę wewnątrz tej podziemnej struktury.
- Afrum, Pale Blue (1968)
- Open Field (2000)
- Open Sky (2004)
Arcydzieła kolekcji
Obecność dzieł Claude'a Moneta, takich jak Water Lilies (1914–1917), opiera się na subtelnym tańcu naturalnego światła przesuwającego się po płótnie. To światło wchodzi w intymny dialog z marmurową posadzką, która niczym tafla wody odbija malarskie wizje. W tym starannie wykreowanym środowisku, tuż obok, trwają Water Lilies, Reflections of Weeping Willows (1916–1919) oraz Water-Lily Pond (1917–1919). Przestrzeń tę wypełnia również diptyk zatytułowany Water-Lily Pond (ok. 1915–1926), który ukazuje wodną tematykę w zupełnie innej skali.
Kolekcja ta wykracza poza ramy tradycyjnego malarstwa, wkraczając w sferę światła i czystej geometrii. W stałych zbiorach odnajdziemy Blue Planet Sky autorstwa Jamesa Turrella, dzieło zapraszające do kontemplacji samego nieba. W innej części muzeum instalacja Waltera De Marii prezentuje monumentalną sferę zestawioną ze złoconymi elementami geometrycznymi. Wszystkie te prace trwają w nieustannym dialogu z architekturą, w którym zmieniające się w ciągu dnia światło nieustannie przeobraża percepcję otaczających nas obiektów.
