Historia Kingston Lacy
Kingston Lacy to rezydencja wiejska i rozległa posiadłość położona w pobliżu Wimborne Minster w hrabstwie Dorset w Anglii. Te ziemie stanowiły niegdyś część królewskiej posiadłości w ramach dworu w Wimborne. W tamtym okresie, gdy teren ten należał do królewskiego dworu, posiadłość sprawowała rodzina de Lacy. Miejsce to cieszyło się ogromnym znaczeniem dla angielskiej monarchii, przyciągając wizyty królów: Henryka III, IV oraz V.
Pierwotny dom wznosił się na północ od obecnego budynku. Ta wcześniejsza konstrukcja, powstała w średniowieczu, pełniła funkcję myśliwskiego domostwa, nierozerwalnie związanego z parkiem jeleniowym położonym na północny zachód od rezydencji. Historia tego miejsca jest nierozerwalnie spleciona ze zmieniającym się układem własności w otaczającym krajobrazie Dorset oraz ewolucją dworu – od jego średniowiecznych korzeni aż po czasy współczesne.
Architektura posiadłości
Architektoniczny charakter rezydencji definiują wielowarstwowe ingerencje, które rozciągają się na przestrzeni wielu stuleci. Front wejściowy, zaprojektowany przez Sir Rogera Pratta w 1663 roku, ustanowił symetryczne, czerwone ceglane fundamenty dla całej struktury. Ta pierwotna kompozycja uległa późniejszej transformacji w połowie XIX wieku. W latach 1835–1838 Charles Barry podjął się gruntownej przebudowy posiadłości na prośbę Williama Johna Bankesa. Ten okres prac fundamentalnie zmienił zewnętrzny wygląd budowli oraz relację zachodzącą między domem a otaczającymi go terenami.
Transformacja ta polegała na obłożeniu istniejącej, czerwonej ceglanej hali kamieniem z Chilmark. Zmiana materiału została uzupełniona przez dodanie wysokich kominów w każdym narożniku, co nadało sylwetce nowej wertykalności. Aby umożliwić stworzenie nowego, głównego wejścia, poziom gruntu po jednej stronie został obniżony, odsłaniając kondygnację piwniczną i zmieniając sposób, w jaki budynek styka się z krajobrazem. Rezultatem jest struktura, która odzwierciedla osobistą wizję Williama Johna Bankesa, zrealizowaną poprzez kunsztowną rękę Barry’ego.
Dziedzictwo rodziny Bankes
Historia tej posiadłości jest nierozerwalnie związana z rodem Bankes, który przez ponad 400 lat stanowił filar lokalnej arystokracji w hrabstwie Dorset. Ich obecność w tym regionie zapisała się na kartach historii dzięki niezwykłej lojalności podczas angielskiej wojny domowej, kiedy to Sir John Bankes oraz Lady Mary pozostali wierni Karolowi I. Ten czas wielkich niepokojów sprawił, że wpływy rodziny rozciągały się na ogromne połacie krajobrazu Dorset, obejmując tereny Studland, zamku Corfe, Wimborne, Holt oraz Badbury Rings.
Ciągłość panowania nad posiadłością znalazła swój finałowy rozdział w dwudziestym wieku. Henry John „Ralph” Bankes pozostał ostatnim prywatnym właścicielem Kingston Lacy, sprawując pieczę nad tym majątkiem aż do swojej śmierci w 1981 roku. Po jego odejściu posiadłość została zapisana National Trust, co zapewniło przetrwanie rodzinnych dóbr oraz bezcennych kolekcji, które gromadzono tu przez długie pokolenia.
Arcydzieła kolekcji sztuki
Kolekcja zgromadzona w murach rezydencji oferuje głębokie spotkanie z ciężarem europejskiego portretu oraz mitologicznej narracji. Peter Paul Rubens jest tu obecny poprzez wizerunek Marii Serra Pallavicino, namalowany około 1606 roku, oraz przedstawienie Marchesa Maria Grimaldi i jej karła, również z około 1606 roku. Dzieła te współistnieją z obecnością Tycjana, a konkretnie z jego przedstawieniem Nicolò Zena z 1562 roku. W sposobie, w jaki te postaci zajmują przestrzeń, kryje się cicha powaga, która wymusza pewien rodzaj bezruchu u każdego, kto stanie przed nimi.
Mitologia przybiera formę materialną w dziele Jacopo Tintoretta „Apollo koronujący poetę i obdarowujący go wybranką”, datowanym na 1570 rok. Kolekcja wykracza również w stronę tradycji hiszpańskiej, prezentując Camillo Massini'ego autorstwa Diego Velázqueza. Nieopodal atmosfera ulega zmianie dzięki obecności „Dworu Filipa IV” autorstwa Juana Bautista Martíneza del Mazo, nawiązującego do „Las Meninas”. W zbiorach znajdują się również dzieła Sir Petera Lely'ego, które dopełniają ciągłość tradycji portretowej, definiującej charakter tych wnętrz od pokoleń.
