Historia i początki Saragossa Museum
Saragossa Museum, znane również jako Museo Provincial de Bellas Artes, wyłoniło się z konkretnego ruchu dążącego do ustanowienia muzeów prowincjonalnych w całej Hiszpanii. Inicjatywa ta była następstwem dekretu królewskiego wydanego w 1913 roku. Instytucja została formalnie powołana w 1916 roku, co stanowiło przełomowy moment dla krajobrazu kulturalnego Saragossy w Hiszpanii. Swoje początki instytucja ta miała w murach dawnego jezuickiego kolegium San Sebastián, w otoczeniu, które położyło fundament pod jej stale powiększające się kolekcje.
Z czasem muzeum przeniosło się do swojej obecnej siedziby przy Plaza de los Sitios, 6, 50001 Zaragoza. Ta przeprowadzka pozwoliła instytucji rozszerzyć swoje oddziaływanie oraz zwiększyć możliwości ekspozycyjne dla niezwykle istotnych dzieł sztuki. Sam budynek został zaprojektowany z myślą o wystawie hiszpańsko-francuskiej w 1908 roku, wyprzedzając formalne powstanie muzeum o kilka lat. To powiązanie z okresem wystawy trwale łączy fizyczną obecność muzeum z konkretną erą rozwoju architektonicznego i obywatelskiego miasta.
Wspaniała architektura muzeum
Ta monumentalna konstrukcja została zaprojektowana z myślą o Hiszpańsko-Francuskiej Wystawie w 1908 roku. Budynek, będący dziełem architektów Ricardo Magdaleny i Julio Bravo, zajmuje powierzchnię 3200 metrów kwadratowych, rozciągając się na 55 metrów szerokości fasady i 52 metry głębokości. Elewacja, wykonana z kamienia i szlachetnej cegły, charakteryzuje się obecnością półkolistych łuków oraz monumentalnym gzymsem. Na drugim piętrze fasada zdobią galerie w stylu renesansowym, które nadają całej elewacji klasycznego rytmu.
Wnętrze obiektu opiera się na trójkondygnacyjnej strukturze przestrzennej. Dziedziniec wewnętrzny czerpie inspirację z dziedzińca Zaporta, tworząc centralny punkt światła i otwartości wewnątrz masywnej zabudowy. Projekt odzwierciedla styl neorenesansowy, kładąc nacisk na trwałość poprzez zastosowanie ciężkich materiałów i uporządkowanych proporcji. Obecność budynku w tkance miejskiej definiuje ten świadomy język architektoniczny, który dąży do harmonijnego połączenia wszystkich sekcji instytucji.
Główne kolekcje i działy
Muzeum skrywa w swoich zbiorach ponad 2000 dzieł sztuki, które zostały rozdzielone pomiędzy kilka wyspecjalizowanych działów. Stała kolekcja obejmuje Archeologię i Sztukę Antyku, która pozwala prześledzić historię regionu, sięgającą najwcześniejszych śladów obecności człowieka w dolinie rzeki Ebro. Obok tych starożytnych pozostałości, sekcja Sztuk Pięknych koncentruje się na drugiej połowie XIX wieku oraz pierwszych dekadach XX stulecia. Dział ten zawiera znaczące dzieła autorstwa Francisco Goyi oraz Joaquín Sorolli, przywołując obraz hiszpańskiego życia z minionej epoki. Szeroki wachlarz posiadanych zbiorów dopełnia dedykowana sekcja Sztuki Dalekowschodniej.
Poza głównym budynkiem, dział Etnografii i Ceramiki znajduje się w Parque Jose Antonio Labordata. Dział ten wyróżnia się w szczególności kolekcją iberyjskiej ceramiki, która stanowi odzwierciedlenie dawnych tradycji artystycznych tego regionu. Kuratorska wizja muzeum kładzie silny nacisk na ukazanie więzi między tymi archeologicznymi znaleziskami a późniejszymi nurtami sztuk pięknych. Obecność tak różnorodnych obiektów umożliwia chronologiczne studium kultury materialnej tych ziem.
Arcydzieła kolekcji sztuki
Obecność Francisco Goyi w tych murach jest niemal namacalna, wyczuwalna poprzez kilka niezwykłych dzieł. Wśród nich La virgen del Pilar zajmuje miejsce centralne w kolekcji. Jego sposób prowadzenia pędzla oraz mistrzowskie panowanie nad światłem definiują dużą część reprezentowanej tutaj hiszpańskiej tradycji artystycznej, oferując bezpośrednie spotkanie z ręką mistrza.
Kolekcja sięga jednak jeszcze do końca piętnastego wieku, czego dowodem jest Descent from the Cross autorstwa Bartolomé Bermejo, datowane na około 1477 rok. Dzieło to niesie ze sobą głębokie poczucie historycznego ciężaru. Nieopodal, portret Portrait of Gian Paolo Zappi z 1581 roku, wyszlifowany przez Lavinię Fontanę, oferuje zupełnie inne spojrzenie na sztukę portretu. Subtelne detale podobizny modela zapraszają do cichej, nieprzerwanej kontemplacji.
Wśród innych znaczących płócien odnajdziemy Cephalus and Procris in the presence of Diana autorstwa Luci_a Giordano, namalowane w 1695 roku. Kompozycja ta tętni specyficzną energią późnego siedemnastego wieku. Z zupełnie innej perspektywy podchodzi Landscape of Forest and River autorstwa Carlosa de Haesa z 1862 roku, który chwyta świat natury przez pryzmat połowy XIX wieku. Każdy z tych obiektów istnieje jako odrębna, fascynująca całość, zapraszając widza do zatrzymania się nad unikalną teksturą i barwą oryginalnej farby.
