Początki i historia Fundacji
The Solomon R. Guggenheim Foundation narodziła się w 1937 roku jako organizacja non-profit. Powstała dzięki współpracy filantropa, Solomona R. Guggenheima, oraz jego wieloletniej doradczyni ds. sztuki, artystki Hilli von Rebay. Ich wspólna wizja koncentrowała się na zachowaniu i badaniu sztuki nowoczesnej oraz współczesnej. Pierwszą instytucją powołaną przez fundację był Museum of Non-Objective Painting w Nowym Jorku.
Od tego czasu fundacja rozszerzyła swoje wpływy poprzez międzynarodową sieć. W 1997 roku sieć ta powiększyła się o Guggenheim Museum Bilbao w Bilbao w Hiszpanii. Przyszłe kierunki rozwoju stanowią również istotną część trajektorii fundacji, czego przykładem są plany otwarcia Guggenheim w Abu Zabi w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, gdy tylko ukończona zostanie budowa tego obiektu.
Architektura weneckiego palazzo
The Solomon R. Guggenheim Venice zajmuje przestrzenie Palazzo Venier dei Leoni, osiemnastowiecznego arcydzieła położonego wzdłuż mieniącej się tafli Grand Canal. Ta budowla zdaje się trwać w stanie cichego napięcia względem sztuki, którą skrywa w swoich wnętrzach. Podczas gdy pałac odzwierciedla formalną elegancję weneckiej historii, jego wnętrza pełnią dziś funkcję sanktuarium dla modernizmu. Tworzy to uderzające zestawienie między ciężarem osiemnastowiecznej architektury a lekkością awangardowych nurtów, które odnalazły schronienie w tych murach.
Światło wdziera się do palazzo prosto z kanału, przemieszczając się przez przestrzenie zaprojektowane dla zupełnie innej epoki. To właśnie interakcja między historycznym murem a radykalnymi formami XX wieku definiuje unikalne doświadczenie tego miejsca. Sposób, w jaki budynek styka się z wodą, ma w sobie pewną specyficzną powagę, stanowiąc stabilne tło dla eksperymentalnego ducha kolekcji. Dialog między architektonicznym przepychem palazzo a rewolucyjną naturą sztuki pozostaje tu nieustanny.
Dusza kolekcji
Serce tej kolekcji jest nierozerwalnie związane z odważnym życiem Peggy Guggenheim. Ta amerykańska dziedziczka, która rzuciła wyzwanie wszelkim społecznym oczekiwaniom swoich czasów, przemierzała zmieniający się świat z niezwykłą, jedyną w swoim rodzaju koncentracją na tym, co nowe. W burzliwych latach poprzedzających i obejmujących II wojnę światową, wędrowała przez kontynenty, chłonąc energię nadchodzącej ery. To właśnie ten nieustanny ruch ukształtował samą esencję tego, co dziś odnajdujemy w murach Palazzo Venier dei Leoni.
Zgromadzone dzieła stanowią odzwierciedlenie okresu radykalnych eksperymentów. Kolekcja obejmuje prace wybitnych włoskich futurystów oraz amerykańskich modernistów, które uchwyciły puls pierwszej połowy XX wieku. Te płótna obejmują różnorodne gatunki – od geometrycznej logiki kubizmu po oniryczne, senne jakości surrealizmu. Obecność ekspresjonizmu abstrakcyjnego jeszcze bardziej definiuje tę przestrzeń, oferując fascynujący dialog między odmiennymi sposobami wizualnego myślenia.
Stanąć przed tymi dziełami to stanąć twarzą w twarz z unikalnością epoki transformacji. Kolekcja pozostaje żywym zapisem twórczości artystów, którzy na nowo zdefiniowali ekspresję poprzez formę i kolor. To ciche zgromadzenie awangardy, spójne dzięki jednej, niezwykle zdeterminowanej wizji.
Arcydzieła Kolekcji
Obecność Pabla Picassa jest w tych murach niemal namacalna, stanowiąc stały punkt odniesienia pośród zmiennych form nowoczesnej ery. Można tu natknąć się na oniryczne, surrealistyczne krajobrazy Salvadora Dalí, w których logika świata jawy zostaje zawieszona. Dzieła te współistnieją z przejmująco sugestywnymi kompozycjami Maxa Ernsta, które wymagają cichego, nieustępliwego spojrzenia, aby w pełni pojąć ich złożoność.
Joan Miró wprowadza zupełnie inny rytm dzięki swoim radosnym, biomorficznym formom. Jego dzieło Seated Woman II, powstałe około 1938 roku, wypełnia przestrzeń specyficzną, unikalną energią. Kształty zdają się poruszać, gdy światło wpadające z Grand Canal przesuwa się przez salę, przypominając obserwatorowi o nieustannym dialogu między sztuką a weneńskim otoczeniem.
