Historia i korzenie Woburn Abbey
Położone na wschód od wioski Woburn w hrabstwie Bedfordshire w Anglii, Woburn Abbey posiada linię genealogiczną, która sięga aż do dwunastego wieku. To wyjątkowe miejsce zostało założone jako opactwo cysterskie w 1145 roku. Monastyczne życie trwało nieprzerwanie aż do 1538 roku, kiedy to Henryk VIII dokonał rozwiązania wspólnoty cysterskiej. Po tym wydarzeniu posiadłość przeszła w ręce rodziny Russell, a już w 1547 roku rezydencja stała się siedzibą rodu Russell oraz książąt Bedford.
Dom ten do dziś pozostaje rodzinną siedzibą księcia Bedford. Jako budowla wpisana na listę zabytków klasy I, struktura ta niesie w sobie ciężar wielowiekowej obecności. Miejsce to ewoluowało od swoich religijnych fundamentów do roli znaczącej rezydencji wiejskiej, zachowując swoją ciągłość dzięki wiekom nieprzerwanej opieki sprawowanej przez tę samą linię rodową.
Architektura i ewolucja posiadłości
Fundamenty tej niezwykłej posiadłości sięgają czasów budowy wzniósłanej przez Williama Russella, 1. barona Russella z Thornhaugh. Miejsce to przeszło jednak prawdziwą metamorfozę około 1630 roku, kiedy to Francis Russell, 4. hrabia Bedford, podjął się pierwszej przebudowy dworu na terenie dawnego klasztoru. To właśnie ten okres ukształtował rdzeń struktury, która przez kolejne stulecia podlegała nieustannym przekształceniom. Później, w latach 1787–1790, rezydencja przeszła kolejne istotne prace modernizacyjne, nad którymi czuwał Henry Holland.
Złożoność wnętrz domu znajduje swoje odzwierciedlenie w licznych przestrzeniach, wśród których znajduje się ponad dwadzieścia salonów. Te reprezentacyjne komnaty przetrwały liczne zmiany w układzie architektonicznym budynku. Po odkryciu zgnilizny po II wojnie światowej skala fizyczna Woburn Abbey uległa zmianie, a połowa zabudowań została wyburzona. Mimo tych bolesnych strat, pozostała część budowli wciąż zachowuje swoją dumną obecność jako rezydencja rodziny i siedziba księcia Bedford.
Kolekcje sztuki w Woburn Abbey
Wnętrza rezydencji niegdyś skrywały ponad dwadzieścia salonów, z których niektóre zostały w całości poświęcone konkretnym zbiorom dzieł sztuki. Przestrzenie te stanowiły dom dla niezwykłych grup płócien autorstwa Joshuy Reynoldsa, Canaletta oraz Anthony'ego van Dycka. Obecność tych wybitnych dzieł sugeruje istnienie starannie wyselekcjonowanego środowiska, w którym sztuka była nierozerwalnie wpleciona w samą tkankę codziennego życia. Skala posiadłości była wręcz imponująca, wykraczając daleko poza mury dworu i obejmując między innymi kolekcję trzydziestu zabytkowych samochodów.
Wśród licznych zbiorów szczególne miejsce zajmują dzieła Canaletta. Jego weneckie sceny niosą ze sobą unikalne poczucie światła i architektonicznej precyzji, które definiuje wizualny charakter całego majątku. Stając przed tymi płótnami, można poczuć specyficzną atmosferę włoskiego krajobrazu, która została przeniesiona prosto w serce angielskiej prowincji. Kolekcja wzbogacona jest również o portrety autorstwa Anthony'ego van Dycka, którego mistrzowskie pociągnięcia pędzla potrafią uchwycić wizerunki epoki z niezwykłą, niemal mistyczną statycznością.
- Portret Margarety, księżnej Lotaryngii, 1634 - Anthony van Dyck
- Widok na Wielki Kanał od Palazzo Balbi do Mostu Rialto, 1730 - Canaletto
- Boaz, 1643 - Rembrandt
- Matka Boska z Dzieciątkiem, 1680 - Bartolomé Esteban Murillo
- Wiejskie święto niedaleko Antwerpii - David Teniers Młodszy
- Parada z wielkanocnym wołem w wiosce, 1700 - Abraham van Calraet
Ważni goście i historyczne przeznaczenie
Przez całą swoją burzliwą historię posiadłość ta stawała się świadkiem wizyt niezwykłych postaci, które zapisały się na kartach dziejów. W kwietniu 1786 roku terenów tych doświadczyli John Adams i Thomas Jefferson, a ich obecność przypadła na czas intensywnych przemian architektonicznych oraz estetycznego dopracowywania krajobrazu. Później, w marcu 1939 roku, Henry Channon przyglądał się posiadłości, odnotowując jej nienaganny stan tuż przed wybuchem wojny, która miała na zawsze odmienić oblicze Europy.
Podczas II wojny światowej Woburn Abbey przyjęło rolę wykraczającą daleko poza funkcję rezydencji rodowej. Od 1941 roku obiekt służył jako kwatera główna Political Warfare Executive – organizacji, której londyńskie biura operowały z budynku Bush House należącego do BBC. Wykorzystanie klasycznej rezydencji w tak strategicznym celu stanowi przejmujące odzwierciedlenie zmieniających się priorytetów państwa w obliczu nadchodzącego konfliktu.
