Poreklo i istorija muzeja
Istorija muzeja Museo Nazionale del Bargello duboko je ukorenjena u građanskoj administraciji Firence. Izgrađen uglavnom u 13. veku, ovaj monumentalni objekat prvobitno je služio kao Palazzo del Podestà. U tom svojstvu, on je bio sedište firentinskih magistrata, delujući kao primarni administrativni centar grada. Sama struktura bila je projektovana tako da odiše autoritetom Podestà, najvišeg magistrata Firentinskog gradskog veća.
Tokom vekova, funkcija zgrade se menjala uporedo sa političkim pejzažom grada. Kasnije je postala sedište Bargella, načelnika firentinske policije. Tokom ovog perioda, palata je funkcionisala kao policijska stanica i zatvor. Ove raznolike uloge, kao sedišta pravde i mesta zadržavanja, definisale su njegovu namenu nekoliko stotina godina pre nego što je prešao u status kulturne institucije.
Transformacija u muzej započela je sredinom 19. veka. Museo Nazionale del Bargello je zvanično osnovan 1865. godine. Ovaj prelazak pretvorio je mesto pravne i kaznene administracije u riznicu skulpture i dekorativnih umetnosti. Zgrada ostaje značajan deo urbanog tkiva Firence, evoluiravši iz srednjovekovne tvrđave u nacionalni umetnički muzej.
Zdanje i njegova arhitektura
Palazzo del Bargello, poznat i kao Palazzo del Popolo, predstavlja građevinu koja u svojim temeljima nosi celu političku i pravnu istoriju Firence. Izgradnja ovog zdanja započeta je još 1255. godine, prvobitno zamišljeno kao sedište Capitano del Popolo, a kasnije i Podestà, najvišeg magistrata gradskog veća. Ova srednjovekovna tvrđava prošla je kroz duboku transformaciju, evoluirajući se od javne institucije i sedišta policije do svoje sadašnje, kulturne funkcije. Njena arhitektura veličanstveno demonstrira principe rimskog inženjeringa, preoblikovane kroz majstorsko srednjovekovno umeće.
Fizički raspored palata i danas zadržava svoju istorijsku težinu i dostojanstvenost. Unutrašnje dvorište, koje je nekada bilo mesto javnih suđenja i pogubljenja, ostaje centralni element zdanja, a danas služi kao impresivna scenografija za izlaganje istorijskog oružja i oklopa. Austeričan, krunisani dizajn palate služio je kao uzor za izgradnju Palazzo Vecchia. Njegovi zidovi bili su nemi svedoci tranzicije grada, prateći put od komunalne republike do moderne države.
Dizajn ove građevine neraskidivo je povezan sa urbanim razvojem Firence. Njegovo impresivno prisustvo u gradu odjekuje težinom vekova sudbinskih pravnih i administrativnih procesa. Transformacija iz zatvora i policijske stanice u riznicu skulptura završena je sredinom 19. veka. Danas, kameni koridori i prostrani hale pružaju idealno okruženje za očuvanje i veličanstveni prikaz Renesansnih dela.
Ogromna kolekcija renesanske skulpture
Museo Nazionale del Bargello služi kao primarna nacionalna kolekcija za italijansku renesansku skulpturu. Njegovi resursi predstavljaju izuzetnu koncentraciju skulpturalnih dela koja obuhvataju nekoliko istorijskih pokreta, uključujući gotički, helenistički, barokni i manieristički stil. Iako je širina kolekcije impresivna, srž muzeja nesumnjivo dominiraju dela koja je stvorio Donatelo.
Repertoar obuhvata značajni doprinos koji su ostavili Michelangelo Buonarroti, Benvenuto Cellini i Andrea del Verrocchio. Prisustvo manierističke skulpture posebno je uočljivo u stalnim izložbama. Ova dela odražavaju evoluciju forme i tehničku preciznost, od ranog renesansa pa sve do kasnijih stilskih promena u šesnaestom veku.
- David, oko 1409. – Donatelo
- Bakhos, 1497. – Michelangelo Buonarroti
- Perseus, 1540. – Benvenuto Cellini
- Sveti Đorđe i zmaj, 1416. – Donatelo
- Hristosovo vaskrsenje, 1463. – Andrea del Verrocchio
Remek-dela skulptorske kolekcije
Ova kolekcija u sebi nosi suštinske preokrete u istoriji zapadne skulpture. Donatellov rani mermerni David predstavlja odmak od krutih, idealizovanih formi, uvodeći novi humanizam kroz svoju suptilnu muskulaturu i osećaj neiskorišćenog potencijala. Neposredno pored njega, njegov Sveti Đorđe i zmaj demonstrira tehničku preciznost ranog kvatčerenta. Ovim delima pridružuju se dva značajna panela koje su podneli Lorenzo Ghiberti i Filippo Brunelleschi za takmičenje za vrata krstionice iz 1401. godine, što označava odlučujući trenutak u umetničkom razvoju Firence.
Muzej takođe čuva rani razvoj Mikelangelovog skulptorskog jezika. Njegov Bakhos odlikuje se opijujućom senzualnošću, dok Brutus nudi studiju forme i psihološke dubine. Ova dela pružaju uvid u evoluciju stila koji će na kraju definisati visoki renesans. U domenu bronze, kolekcija uključuje model za kolosalnu statuu Perseja koju je izradio Benvenuto Cellini, delo koje ističe tehničko majstorstvo kasnog perioda Renesanse.
- David, oko 1409.
- Sveti Đorđe i zmaj, 1416.
- Bakhos, 1497.
- Brutus, 1540.
Dekorativne umetnosti i ostala blaga
Muzej čuva enciklopedsku kolekciju dekorativnih umetnosti koja pruža dubok uvid u širi materijalni pejzaž Firence. Holovi su ispunjeni keramikom iz radionice Della Robbia, prepoznatljivom po svojim specifičnim glazurama i oblicima. Ova dela koegzistiraju uz razne druge medije, uključujući bronze,i slonovačku košt, i tekstil. Kolekciju dodatno obogaćuju istorijsko oružje i oklopi, koji odjekuju kroz nekadašnje funkcije ove građevine.
Zbirka obuhvata jedinstvene panelne radove i drvene skulpture. Ovi predmeti deo su šireg skupa vrhunskih umetničkih dela, koji uključuje doprinos kolekcija Carrand, Ressman i Franchetti. Prisustvo ovih objekata omogućava proučavanje tehničke veštine primenjene na funkcionalne i ornamentalne predmete tokom Renesanse i kasnijih perioda.
