Poreklo i istorija fondacije
The Solomon R. Guggenheim Foundation započela je svoje postojanje kao neprofitna organizacija 1937. godine. Osnovana je kroz zajednički rad filantropa Solomona R. Guggenheim i njegove dugogodišnje savetnice za umetnost, umetnice Hille von Rebay. Njihova zajednička vizija bila je usmerena na očuvanje i istraživanje moderne i savremene umetnosti. Prva institucija koju je fondacija osnovala bio je Muzej neobjektivnog slikarstva u Njujorku.
Od tada se uticaj fondacije širio kroz međunarodnu mrežu. Godine 1997, ta mreža je obuhvatila i Muzej Guggenheim u Bilbau u Španiji. Budući razvoji takođe su deo putanje fondacije, sa planovima da se otvori Guggenheim u Abu Dabiju u Ujedinjenim Arapskim Emiratima, čim se završnja izgradnja završi.
Arhitektura venecijanskog palata
The Solomon R. Guggenheim Venice smešten je u Palazzo Venier dei Leoni, čudo osamnaestovekovske arhitekture koje se uzdiže uz svetlucavo prostranstvo Kanala Grande. Sama struktura bangunan postojala je u stanju tihe napetosti sa umetnošću koju čuva. Dok palata odražava formalnu eleganciju venecijanske istorije, njeni unutrašnji prostori danas služe kao utočište za modernizam. To stvara zadivljujuću suprotnost između težine arhitekture osamnaestog veka i lakoće avangardnih pokreta koji su smešteni unutar njenih zidova.
Svetlost ulazi u palazzo sa kanala, klizajući kroz prostore koji su projektovani za potpuno drugu eru. Interakcija između istorijskog zidanja i radikalnih formi 20. veka definiše jedinstveno iskustvo ovog mesta. Postoji specifična težina u načinu na koji se zdanje susreće sa vodom, pružajući stabilnu pozadinu za eksperimentalni duh kolekcije. Dijalog između arhitektonskog veličanstva palata i revolucionarne prirode umetnosti ostaje nepromenljiv.
Duh kolekcije
Srce ove kolekcije neraskidivo je povezano sa odvažnim životom Peggy Guggenheim. Američka naslednica koja je prkosila svim društvenim očekivanjima svog vremena, kretala se kroz svet koji se neprestano menjao, sa jedinstvenim fokusom na ono što je novo. Tokom prevrtljivih godina koje su obuzimale Drugi svetski rat, ona je prelazila kontinente, prikupljajući energiju jedne era u tranziciji. To kretanje je oblikovalo samu suštinu onoga što danas boravi unutar Palazzo Venier dei Leoni.
Ovi dragocenosti odražavaju period radikalnog eksperimentisanja. Kolekcija obuhvata dela istaknutih italijanskih futurista i američkih modernista, hvatajući puls ranog i srednjeg 20. veka. Ova dela obuhvataju različite žanrove, od geometrijske logike kubizma do onostranih, sanovih kvaliteta surrealizma. Prisustvo apstraktnog ekspresionizma dodatno definiše ovaj prostor, nudeći dijalog između različitih načina vizuelnog razmišljanja.
Stajati pred ovim delima znači susresti specifičnosti transformativnog doba. Kolekcija ostaje zapis umetnika koji su redefinisali izraz kroz formu i boju. To je tiho okupljanje avangarde, povezano jednom, odlučnom vizijom.
Remek-dela kolekcije
Prisustvo umetnika kao što je Pablo Picasso opipljivo je unutar ovih zidova, kao neprestivi težinski faktor usred nestalnih formi moderne ere. Ovde se susreću sanjljivi, nadrealni pejzaži koje je stvorio Salvador Dalí, u kojima je logika budnog sveta privremeno suspendovana. Ova dela koegzistiraju uz proganjajuće i evokativne kompozicije koje je ostavio Max Ernst, a koja zahtevaju tih, neprekidan pogled kako bi se u potpunosti rasvukla njihova složenost.
Joan Miró nudi potpuno drugačiji ritam kroz svoje razigrane, biomorfne oblike. Njegovo delo Seated Woman II, nastalo oko 1938. godine, prožima prostor specifičnom, jedinstvenom energijom. Čini se da se oblici kreću onog trenutka kada se svetlost sa Kanala Grande prelije preko prostorije, podsećajući posmatrača na neprestani dijalog između umetnosti i venecijanskog okruženja.
