Castel Nuovo: საუკუნეების ექო ამ ციხესი

Castel Nuovo, სახელი, რომელიც უბრალოდ „ახალ ციხეს“ ნიშნავს, იმალავს ისტორიას, რომელიც ღრმად არის გადაჯაჭვული თავად ნაპოლის ქსოვილთან. უფრო მეტად ცნობილი როგორც Maschio Angioino – ანჟუის ციხესი – ეს შთამბეჭდავი სტრუქტურა არ არის მხოლოდ შუა საუკუნეების ძალაუფლების ნარჩენი; იგი არის ცოცხალი პალიმპსექტი, სადაც თითოეულმა ეპოქამ თავისი ისტორია ქვაზე დატოვა, შექმნა მონუმენტი, რომელიც სამხრეთ იტალიის ტრიუმფებსა და ტრაგედიებზე რეზონირებს. Piazza Municipio-ს წინ ამაღლებული Castel Nuovo ყურადღებას არა მხოლოდ ბრუტალური ძალის, არამედ მარადიული სიმტკიცისა და მხატვრული დახვეწილობის ელეგანტური გამოხატულობით იპყრობს. თავდაპირველად, 1279 წელს, სისილის დაპყრობის შემდეგ, იგი ანჟუის შარლ I-მა დაგეგმა, რამაც საუკუნეების მანძილზე ანჟუის ავტორიტეტის მძლავრ სიმბოლოსა და სამეფო რეზიდენციას შეასრულა, რაც 1815 წლამდე ნაპოლის, არაგონისა და ესპანეთის მეფეთმანების მმართველობას მოწმობს. მისი კედლების შიგნით სეირნობა დროში მოგზაურობას ნიშნავს, სადაც შეგხვდებათ პაპთა აფდიკაციების ექო – განსაკუთლებით კი პაპ ცელესტინ V-ისას 1313 წელს – და ნაპოლის რობერტის მეფობის დროს აყვავებული ხელოვნება, რომელმაც ციხე კულტურისა და სწავლის შუქთამალი menjadi.
Castel Nuovo-ს ქვაკედლები თავის რთულ ევოლუციაზე მოგვითხრობენ. თავდაპირველად ფრანგი არქიტექტორების, პიერ დე შაულნესისა და პიერ დ’ანჟიკურტის მიერ შექმნილი, ციხე დაიწყო, როგორც მძლავრი სამხედრო砦, რომელიც ეპოქის პრაგმატულ თავდაცვით სტრატეგიებს განასახიერებდა. თუმცა, მან მალევე გადალახა მხოლოდ ფუნქციური საჭიროებები. მისი ორიგინალური ბირთვი, ანჟუის ციხესი, შუა საუკუნეების სამხედრო არქიტექტურის დასტურია, რომლის მრისხანე ყოფიც დღესაც თითქმის შეგრძნებადია. მისი სქელი კედლები და ამაღლებული კოშკები მშენებლების ამბიციას ასახავს — ეს იყო დომინირების განზრახული დეკლარაცია, რათა დაემთხრათ მოწინააღმდეგეები და დაეცვათ სამეფო. მიუხედავად ამისა, ეს მკაცრი თავდაცვა მალევე გაამდიდრდა ამბიციური დანამატებით, რომლებმაც რენესანსის დიდებისკენ გადასვლაზე მიუთითეს. პალატინის ტაძარი, რომელიც არაგონელ ალფონსე II-ს დროს დაიგეგმა, გოტიკური და რენესანსული ხელოვნების ოსტატური შერწყმაა. ჯიოტოს მიერ შექმნილი ფრესკების ფრაგმენტები დღემდე რჩება ტაძრის თავდაპირველი დიდების გამახსენებელ მტკიცებულებად, რაც მიგვანიშნებს იმ მხატვრულ ბრწყინვალებაზე, რომელიც ოდესღაც ამ კედლების შიგნით იყო მოქცეული.
ციხის ისტორია აღსავსეა დრამატული მოვლენებით, რომლებმაც მისი ხასიათი და მხატვრული გაფორმება შეცვალეს. Perhaps ყველაზე შთამბეჭდავი არის Arco di Trionfo – ტრიუმფალურიარკა –, რომელიც XV საუკუნეში დაემატა. ეს ელეგანტური რენესანსული ჭიშკარი არა მხოლოდ გრანდიოზულ შესასვლელს წარმოადგენს, არამედ ძალაუფლებისა და სოფისტიკურობის სიმბოლურ დეკლარაციასაც, რომელიც კლასიკურ მოტივებს ნაპოლიურ სენსიტიურობასთან შეუთავსებლად აერთიანებს. შემდგომმა რენovationებმა, რომლებიც არაგონელ მმართველებს განუღ}}{