კვალდაკეტი დაკარგულ სამყაროში: ნისიმ დე კამოდოს მუზეუმი
ნისიმ დე კამოდოს მუზეუმის ზღურბლზე გადადგმული ნაბიჯი ჰგავს დროის კაფსულაში შეხვედრას; ეს არის მეორე იმპერიისა და შემდგომი ეპოქის პარიზული ელეგანტურობის ზედმიწევნით შენარჩუნებული ექო. ეს არ არის მხოლოდ ექსპონატებით სავსე მუზეუმი; ეს არის ინტიმური მოგზაურობა ერთი ოჯახის — კამოდოსთა — ცხოვრებაში და მათ ღრმაСтраstion-ში მე-18 საუკუნის ფრანგული დეკორატიული ხელოვნებისადმი. 8-ე ოლქში, პარკ მონსოს პირას მდებარე ეს სასახლე (hôtel particulier) წარმოადგენს როგორც დახვეწილი გემოვნების, ისე წარმოუდგენელი ტრაგედიის მძაფრ დასტას. 1911-დან 191ანამდე აშენებული გრაფ მუიზე დე კამოდოს მიერ, ეს სასახლე ჩაფიქრებული იყო არა მხოლოდ როგორც სახლი, არამედ როგორც მისი არაჩვეულებრივი კოლექციის გამომფენად, რომელიც შეგნებულად არის შთაგონებული ვერსალის პატარა ტრიანონის მიღწევებით.
არქიტექტორმა რენე სერჟემ ოსტატურად შეძლო ისტორიული პატივისცემის და თანამედროვე კომფორტის შერწყმა, შექმნა სივრცე, რომელიც ერთდროულად დიდებული არის და გასაკვირად საცხოვრებელიც. მზის სხივები ფართო ფანჯრებიდან შემოდის და ათენებს ოთახებს, რომლებიც მორთულია აუბუსონის ტაპისერიებით პასტორალური სცენებით, სèvresის ნაზი ფარფურის ნაკეთობებით, რომლებიც შუშის ვიტრინებში ბრწყინავს და იმ ეპოქის ყველაზე ცნობილი ებენისტების — ჟან-ფრანსუა ობენის, ჟან Henri რესენერისა და ჟორჟ ჟაკობის მიერ შექმნილი ავეჯით. თავად ჰაერიც კი თითქოს სავსეა მდიდრული წელზედა სადღესასწაულო წელების ჩურჩულითა და ამ კედლების მიღმა გატარებული მშვიდი, დაფიქრების მომენტებით.
ხელოვნებაში და მოგონებაში გამჯდარი მემკვიდრეობა
ნისიმ დე კამოდოს მუზეუმის ისტორია untying-ად არის დაკავშირებული მისი შემქმნელთა ბედთან. მუიზე დე კამოდო, ცნობილი ებრაული საბანკო ოჯახის წარმომადგენელი, თავის კოლექციას გამორჩეული თვალითა და შეუპოვარი მონდომებით აგროვებდა. მას სახლი ფრანგული ხელოვნების მიღწევების მიკითხვად შექმნა, თუმცა საბოლოოდ იგი მისი ვაჟის, ნისიმის მემკადრედ იქცა, რომელიც პირველ მსოფლიო ომში დაიღუპა. მუზეუმი, რომელიც 1935 წელს, მუიზეს სიკვდილის შემდეგ „დეკორატიულ ხელოვნებას“ (Les Arts Décoratifs) გადაეცა, მიზნად ისახავდა ნისიმის პატივსგაღვევად და ოჯახური მემკვიდრეობის სამყაროსთვის გასაზიარებლად. თუმცა, ტრაგედია მეორე მსოფლიო ომის დროს განმეორებით დაგვემართა. მუიზეს ქალიშვილი, ბეატრიჩ დე კამოდო, თავის ყოფილი ქმრინ და ორი შვილთან ერთად, აუშვიცში გადაიყვანეს და სასტიკად მოკლეს. ეს დამანგრეველი დანაკარგი მუზეუმს დიდ ჩრდილს ჰფენს, მას გარდაქმნის მოგონების ძლიერ სიმბოლოდ და არის მწარე შეხსენება სიცოცხლისა და კულტურის სიმტკიცის შესახებ სიძულვლის წინაშე. სახლში განთავსებული ტაბელაკი სევდიანი მემკადრედ გვემსახურება, რათა მათი ისტორია არასოდეს დაივიწყოს.
შინდა არსებული საგანძურები: ფრანგული ხელოსნობის ზეიმობა
თავად კოლექცია თავისი მასშტაბითა და ხარისხით სუნთქვას გვიკლავს. ორლოფის ვერცხლის სადღესასწაულო ნაკრები, რომელიც რუსეთის იმპერატორმა ქეთრინე II-მ შეუკვეთა, არის არისტოკრატული სიმდიდრის ბრჭყვიალა მაგალითი. მისი რთული დეტალიზაცია და მასშტაბურობა აღფრთოვანებას იწვევს. ასევე მომხიბლულია სèvresის ფარფურის ნაკრები ბუფონის მოტივებით — რაც 1780-იან წლებში ფრანგული ფარფურის წარმოების ხელოვნების დასტურია. ამ მთავარი ექსპონატების მიღმა, მუზეუმის ყოველი კუთხე დამალულ საგანძურებს ააშკარავებს: დახვეწილად ნაკვეთი ავეჯი, ბრწყინვალე ჭაღები და ცნობილი მხატვრების, მაგალითად ელიზაბეტ ვიჟე-ლებრუნის ტილოები. დეტალებზე ორიენტირება საოცარია; თუნდაც კოსერული სამზარეულო, თავისი განცალკევებული სექციებით ხორცისა და რძის პროდუქტებისთვის, ბევრს ამბობს ოჯახის ერთგულებაზე, რომ მათ ტრადიციებს ამ მდიდრულ გარემოში შეუნარჩუნებინათ.
უნიკალური არქიტექტურული საოცრება
სასახლის დიზაინი ეპოქის, ე.წ. „ბელ ეპოკის“ პარიზული სულითაა აღსავსე. სერჟემ ოსტატურად შეთავსა ნეოკლასიცისტური არქიტექტურის ელემენტები ლუი XVI-ის სტილის ავეჯთან, რამაც შექმნა ჰარმონიული სინთეზი, რომელიც ასახავს დიდებულებასა და დახვეწილობას. აღსანიშნავია, რომ ცენტრალურ ეზოში დევს მწკნევის ფორმის მწვანე მარმარილოს ფონტანი დელფინისებრი ონკანით, რომელიც საჭმლამდე ხელების სერემონიული დაბანვისთვის გამოიყენებოდა — ეს არის პრაქტიკულობისა და ხელოვნების მშვენიერი შერწყმა.
მნიშვნელოვანი გამოფენები და მხატვრული გავლენა
ბოლო დროს გამართულმა გამოფენებმა შეისწავლეს მეხსიერების, დანაკარგისა და ხელოვნების მარადიული ძალის თემები, რომელსაც დროის გადალახვა შეუძლია. მუზეუმის თანამშრომლობამ ისეთ რეჟისორებთან, როგორიცაა ლუკ ბესონი (Lupin), მისი ესთეტიკური პრინციპები უფრო ფართო აუდიტორიისთვის გააცნო, რამაც ახალი ინტერესი გამოიწვია ფრანგული დეკორატიული ხელოვნებისა და ვიზუალურ კულტურაზე მათ გავლენაში.
იმაზე მეტი, ვიდრე უბრალოდ მუზეუმი: მარადიული შთაგონება
ის, რაც ნამდვილად გამოარჩევს ნისიმ დე კამოდოს მუზეუმს, მისი ატმოსფეროა. ბევრ სხვა მუზეუმს შედარებით, რომელიც ექსპონატებს ბარიერების მიღმა წარმოადგენს, ეს სახლი საოცრად ცოცხალი ა. ის ისე არის მოწესრიგებული, თითქოს ოჯახი ნებისმიერ წუთს შეიძლება დაბრუნდეს; ავეჯი განლაგებულია ისე, როგორც ის რეალურად გამოიყენებოდა და პირადი ნივთები ინტიმურობის შეგრძნებით არის გამოფენილი. ეს შენარჩუნება ვრცელდება დანამმატ შენობებზეც კი, რომლებიც თავდაპირველად 1863 წელს აშენდა და მოგვიანებით თავად ნისიმ კამოდომ შეცვალა.
დამკვიდრებული მემკვიდრეობა
ნისიმ დე კამოდოს მუზეუმი არის მძაფრი შეხსენება კულტურული მემკვიდრეობის დაცვისა და მათთვის პატივისცემის მნიშვნელობის შესახებ, ვინც იგი შექმნა. მისი მარადიული სილამაზე კვლავაც შთაგონების წყაროდ რჩება ხელოვანთათვის, დიზაინერებისთვის და ყველასთვის, ვისაც ტყვედ ეპევლება საფრანგეთის ოქროს ხანის ელეგანტურობა და სოფისტიკურობა.